Þegar ég var 14-15 ára var ég farinn að lesa mér mikið til um Þriðja ríkið. En það var beinlínis eitt atvik sem olli því að ég gerðist meðlimur. Árið 1985 stóð til að senda útvarpsþátt í danska ríkisútvarpinu sem nefndist ,,Þjóðernisjafnaðarstefnan er lífið sjálft." Þegar fréttist af efnistökum þáttarins bárust hávær mótmæli, einkum frá dönskum gyðingum og gömlum andspyrnumönnum. Þeir fengu því framgengt að þegar þátturinn var sendur út var síðustu tíu mínútunum, er fjölluðu um helförina, sleppt. Þrátt fyrir að það sé ekki ólöglegt í Danmörku að afneita tilvist hennar. Ég frétti sem sagt af þessari útsendingu vegna neikvæðrar umfjöllunar um hana í öðrum fjölmiðlum. Daginn sem þátturinn var sendur út fékk ég frí úr vinnunni, fór heim og tók hann upp. Ég gerðist svo meðlimur í hreyfingunni í beinu framhaldi af því. Og ég var ekki einn um það, þessi þáttur olli vatnaskilum í starfsemi flokksins hér í Danmörku, nokkur hundruð nýir meðlimir skráðu sig og við búum að því enn þann dag í dag.

,,Þú getur fengið háa sekt eða fangelsi, fyrir að nota hakakrossinn eða önnur bönnuð tákn og merki. Síðustu tólf ár hafa 108.000 manns verið dæmdir fyrir að brjóta þessi lög. Það eru margir samviskufangar í Þýskalandi."

Starfsemin er margvísleg. Við rekum útvarpsstöð sem sendir út 52 stundir í viku. Það er reyndar búið að svipta okkur útsendingarleyfi tímabundið í þrjá mánuði. Útvarpsnefnd þótti ekki við hæfi að við læsum upp úr riti Adolfs Hitlers Mein Kampf og taldi það brjóta í bága við ákvæði laga um kynþáttahatur. Nefndin tók þessa afstöðu þrátt fyrir að lögregluyfirvöld í Roskilde (Hróarskeldu) hefðu ekkert við útsendinguna að athuga. Einnig gefum við út mánaðarritið Föðurlandið og rafrænt fréttabréf sem birtist vikulega á netinu. Við erum að sjálfsögðu með heimasíðu og jafnframt því fréttaþjónustu í gegnum sjálfvirkan símsvara. Við héldum útifundi og gengum fylktu liði um Kaupmannahöfn á dánardegi Rudolfs Hess þar til árið 1998, er yfirvöld meinuðu okkur aðgang að miðborginni. Annar þáttur starfseminnar er samskipti við skoðanabræður í öðrum löndum. Við erum í formlegu samstarfi við systurflokka okkar í Noregi og Svíþjóð. Ennfremur eigum við samskipti við þjóðernisjafnaðarmenn út um allan heim.

Jonni Hansen, leiðtogi danskra nýnasista í aðalstöðvunum í Greve. Ljósmynd: Hannes Haraldsson.

Að sjálfsögðu eigum við gott samstarf við þjóðernisjafnaðarmenn í Þýskalandi en um það get ég ekki tjáð mig nánar. Það gæti haft slæmar afleiðingar fyrir félaga mína í Þýskalandi því þýsk löggjöf sníður starfsemi þeirra mjög þröngan stakk. Einkum hvað varðar útgáfu á pólitísku efni á þýsku. Við fengum sem dæmi bandarískan skoðanabróður í heimsókn fyrir nokkrum árum, mann að nafni Gary Lauck. Hann gaf út blað um þjóðernisjafnaðarstefnuna sem dreift var í Þýskalandi. Þegar hann kom til Danmerkur fór þýska lögreglan fram á að hann yrði handtekinn og síðan framseldur til Þýskalands. Danska lögreglan varð við beiðninni. Lauck sat sex mánuði í fangelsi hér í Danmörku og fékk svo fjögurra ára fangelsisdóm í Þýskalandi. Í dag er hann kominn aftur til Bandaríkjanna og gefur ennþá út fréttablað sitt, þannig að þeim tókst ekki að buga hann. Það er hins vegar staðreynd, að í Þýskalandi er bannað að stofna samtök um viss málefni, þú getur fengið háa sekt eða fangelsisdóm fyrir að nota hakakrossinn eða önnur bönnuð tákn og merki. Síðustu tólf ár hafa 108.000 manns verið dæmdir fyrir að brjóta þessi lög. Það eru margir samviskufangar í Þýskalandi.

Við höfum engin bein samskipti við einstaklinga eða samtök á Íslandi, en við vitum af einum íslenskum áskrifanda að rafræna fréttabréfinu okkar.

Þegar horft er á þessa mynd af Bandaríkjamanninum Gary Lauck fer ekki milli mála hvaða stjórnmálaskoðanir hann aðhyllist. Eins og fram kemur í viðtalinu hlaut hann fjögurra ára fangelsisdóm í Þýskalandi fyrir útgáfu og dreifingu á nasistaáróðri.

Ég fékk dóm upp á eitt og hálft ár og sat eitt ár í fangelsi. Þetta var ,,opið" fangelsi, sem þýðir að maður getur ferðast frítt innan fangelsissvæðisins. Ég hafði sjálfur lykil að klefa mínum og eldaði minn eigin mat. Ég hafði bæði tölvu og síma hjá mér og gat þess vegna unnið svolítið. En hegðun innflytjendanna í fangelsinu minnti einna helst á það sem maður sér í bíómyndum. Þeir mynda gengi í fangelsinu, ganga um tíu í hóp eða fleiri, ýta við fólki, selja fíkniefni og koma yfir höfuð mjög illa fram. Þeir skapa vandræði innan múranna jafnt sem utan. Einn daginn komu þeir í klefa minn og ætluðu að drepa mig, beinlínis vegna þess að ég er þekktur þjóðernisjafnaðarmaður. En örlögin gripu í taumana. Ég var ekki í klefa mínum þegar þeir komu. Foringi þeirra var múslími frá fyrrverandi Júgóslavíu með þykka gullkeðju um hálsinn. Verðirnir fundu stóran hníf á honum og hann var fluttur í lokað fangelsi vegna þessa atviks, ásamt einum öðrum úr genginu. Þar með var þessu máli lokið. Hinir í genginu voru svo litlir og rindilslegir að af þeim stóð enginn ógn.

,,Múslímar vilja ekki semja sig að lífsháttum okkar. Eins og ærumorðin hafa sannað eru þeir jafnvel tilbúnir til að drepa sín eigin börn frekar en að leyfa þeim að taka upp vestræna lifnaðarhætti."

Við höfnum lýðræðinu sem stjórnkerfi, en viljum ekki beita ofbeldi. Í augnablikinu erum við það fámennir að það væri brjálæði að grípa til slíkra ráða. Það myndi bara gefa lýðræðisöflunum afsökun til að loka okkur inni. Síðan gætu þeir svo haldið því fram að allur kraftur væri úr okkur. Við reynum að notfæra okkur þá möguleika sem við höfum á þessari stundu. En eftir því sem lýðræðisöflin draga okkur dýpra inn í Evrópusambandið fer tjáningarfrelsi okkar niður á við, aðstæður verða verri og verri.

Já, en þó ekki fyrst og fremst vegna þess að það ógni tjáningarfrelsi okkar. Við berjumst fyrir Evrópu föðurlandanna. Við viljum ekki að Evrópa verði eins og Bandaríkin. Við viljum að Danmörk sé sjálfstæð og dönsk en ekki hérað í blandaðri Evrópu. Þið Íslendingar munuð sjá eftir því ef þið gangið í Evrópusambandið. Núna vilja spænskir og portúgalskir fiskimenn koma hingað og fiska á okkar hafsvæði, þannig að þetta er sama vandamál hér og mun verða hjá ykkur.

Þrátt fyrir fjölmargar morðtilraunir er Jonni Hansen ekki hræddur við að tjá skoðanir sínar. Hér eru nokkur dæmi um tilræði í hans garð: 1993, Amager í Kaupmannahöfn: Eftir sjónvarpsútsendingu um nýnasisma höggva óþekktir árásarmenn gat á hurð hans með brunaöxi og sprauta táragasi inn í íbúðina. 1994, Amager: Óþekktir árásarmenn vopnaðir kylfum ráðast á Jonna og einn félaga hans á götu úti og berja þá meðan þeim blæðir. 1995, Greve: Jonni fær senda sprengju í pósti en opnar hana ekki. Lögreglan staðfestir að hún var virk og hafði sprengikraft á við þrjár handsprengjur. 1997, Greve: Vinstrimenn vopnaðir kylfum ráðast á Jonna á götu úti. 2001, fangelsinu í Horseröd: Múslímskir fangar vopnaðir hnífum mæta í klefa Jonna og hyggjast stinga hann á hol. Ljósmynd: DNSB.

Ég tel að ekkert slíkt hafi átt sér stað. Auðvitað voru einhverjir gyðingar teknir af lífi. En það var styrjöld. Ég held að flestir þeirra hafi soltið í hel í búðunum, vegna þess að það var búið að varpa miklu af sprengjum á Þýskaland og eyðileggja innviði þess. Þegar kom að því að dreifa matvælum voru stríðsfangar auðvitað síðastir í röðinni. Fyrst gefurðu hermönnum þínum mat, þar næst þínu eigin fólki og síðast föngunum. Ég þekki og hef talað við marga gamla meðlimi í Waffen-SS, þar á meðal yfirmenn. Ég hef einnig talað við Thies Cristhophersen, þýskan hermann sem vann í Auschwitz og gaf út bókina ,,Ég var í Auschwitz" um reynslu sína þar. Hann var lögsóttur fyrir hana í Þýskalandi og dæmdur í hálfs árs fangelsi, en flúði þá hingað til Danmerkur. Enginn þessara manna heyrði nokkurn tíman um þennan gassirkus fyrr en eftir stríð. Endurskoðunarsinnar innan sagnfræðinnar hafa einnig fært rök fyrir þessu. Þannig að mín skoðun er mjög skýr. Helförin er þjóðsaga. Tilgangur hennar er að útvega Ísrael fé og samúð. Þeir hafa fengið háar fjárhæðir frá Þýskalandi í skaðabætur. En þetta með samúðina er kannski það mikilvægasta. Getur þú ímyndað þér að nokkuð annað land kæmist upp með að haga sér á þann hátt sem Ísraelsmenn hafa gert gagnvart Palestínumönnum? Það yrði fyrir hörðum refsiaðgerðum frá alþjóðasamfélaginu. Gyðingar hafa einfaldlega aðra stöðu en við hin vegna þessarar samúðar og hafa því komist upp með að gera hluti sem aðrar þjóðir gætu ekki leyft sér.

,,Danir eru þreyttir á útlendingum, þeir eru þreyttir á því að lesa um að útlendingar nauðgi, steli og standi fyrir stærstum hluta ofbeldisglæpa."

Þótt gyðingar sem slíkir séu ekki áberandi í valdastöðum hér, vega þeir þungt í opinberri umræðu og ráða miklu um almenna skoðanamyndun. Eins og alkunna er sitja þeir í valdamiklum stöðum á fjölmiðlum, hér sem erlendis, og bandarísk-gyðingleg áhrif eru allsráðandi í vestrænu sjónvarpsefni.

Hefur hún nokkra stefnu? Ég held ekki. Leiðtogar hennar sögðu ýmislegt fyrir kosningar, til að fá atkvæði, en gera síðan allt annað eftir kosningar. Þeir eru í raun að gera það auðveldara fyrir hið framandi fólk sem hingað kemur að dveljast hér og finna sér atvinnu. Þeir vilja ýta því út á vinnumarkaðinn og gefa atvinnurekendum skattaívilnanir ef þeir ráða þetta litaða vinnuafl til sín. Aðgerðir núverandi ríkisstjórnar mun í raun auka útlendingavandann og þeir eru mun verri en jafnaðarmenn að þessu leyti. Bertel Haarder, ráðherra innflytjendamála, er að reyn að búa til sögur af vel heppnuðum innflytjendum, fá hingað vel menntaða útlendinga og stilla þeim upp sem velheppnuðum dæmum um innflytjendur frammi fyrir Dönum. Því Danir eru þreyttir á útlendingum, þeir eru þreyttir á að lesa um að útlendingar nauðgi, steli og standi fyrir stærstum hluta ofbeldisglæpa. Þótt Danski þjóðarflokkurinn (Dansk Folkparti) hafi sópað til sín atkvæðum í síðustu kosningum hafa þeir ekki þrýst nóg á ríkisstjórnina í þessu máli. Danir vilja stefnubreytingu en voru sviknir eftir þessar kosningar.

Blaðamenn ásamt Jonna Hansen, leiðtoga danskra þjóðernismanna. Hannes Haraldsson til vinstri og Guðmundur Sigurfreyr til hægri. Ljósmynd: Hannes Haraldsson.

Ég ólst upp á Norðurbrú í Kaupmannahöfn þar sem mikið er um innflytjendur. Það bjuggu Pakistanar á hæðunum fyrir neðan mig og ofan. Þegar maður býr í svona miklu návígi við þetta fólk uppgötvar maður fljótt hversu ólíkt það er okkur. Það er ekki alltaf sem náin kynni leiða til vináttu. En við höfum þannig séð ekkert á móti veru útlendinga hér - ef þeir eru af réttum kynþætti. Við þekkjum það sem dæmi úr sögu okkar að Svíum, Norðmönnum eða Íslendingum fylgja engin vandamál. Þeir æskja þess að aðlagast samfélaginu þegar þeir koma hingað og eru ekki með heimtufrekju. Reynslan hefur sýnt að þeir koma hingað til að leggja sitt af mörkum, eru vel menntaðir með mikla athafnaþrá. Hafa stofnað fyrirtæki og tekið þátt í uppbyggingu samfélagsins. Múslímar eru allt önnur tegund af fólki en við, tyrkneskir geitahirðar sem eru hér á opinberri framfærslu til eilífðar. Þeir vilja ekki semja sig að lífsháttum okkar og halda sig út af fyrir sig. Eins og ærumorðin hafa sannað eru þeir jafnvel tilbúnir til að drepa sín eigin börn frekar en að leyfa þeim að taka upp vestræna lifnaðarhætti. Sambönd danskra kvenna við múslímska karlmenn og forræðisdeilur sem af þeim hafa sprottið eru annað dæmi um hversu illa þeir aðlagast okkar menningu. En við þjóðernisjafnaðarmenn teljum að skattfé sé betur varið í aðvörunarherferð gegn slíkum samböndum en í lögfræðiaðstoð við þessar konur. Þær eiga að vita betur því dæmi þessu til sönnunar eru mýmörg.

Við myndum henda þeim út, öllum með tölu. Við verðum að vera húsbændur á eigin heimili. Þess vegna er útlendingavandamálið efst á stefnuskrá okkar. En því miður eru alltof margir Danir hræddir við að standa upp og segja hvað þeim virkilega finnst. Hin pólitíska rétthugsun er svo gjörsamlega kæfandi, að maður er sjálfkrafa stimplaður skíthæll ef maður rís upp og segir: ,,Danmörk fyrir Dani!".

Viðtal: Guðmundur Sigurfreyr og Hannes Haraldsson. Ljósmyndir: Hannes Haraldsson og DNSB. Birtist stytt og ritstýrt í októberhefti Mannlífs 2002.