Helena P. Blavatsky, helsti stofnandi Guðspekifélagsins, hafði sagt að megintilgangurinn með stofnun félagsins væri að búa mannkynið undir að taka á móti heimsfræðaranum þegar hann sneri aftur til jarðarinnar. Guðspekisinnar þeirra tíma trúðu því að herrann Maitreya heimsfræðarinn - hefði tvisvar sinnum tekið sér bólfestu í mannlegum líkama, fyrst í Sri Krishna á fjórðu öld f. Kr. og því næst í Jesú Kristi. Sú stund væri nú að renna upp að mannkynsfræðarinn Maitreya kæmi aftur og tæki sér bólfestu í mannlegu holdi til þess að færa mannkyninu ný trúarbrögð.

Leadbeater varð brátt sannfærður um að Krishnamurti ætti fyrir sér að verða farvegur herrans Maitreya og að honum hefði verið falið að búa hann undir þetta mikilfenglega hlutverk. Þegar frú Annie Beasant, þáverandi forseti Guðspekifélagsins, hafði hitt Krishnamurti var hún einnig sannfærð um að mannkynsfrelsarinn væri loksins kominn í leitirnar. Í sameiningu ákváðu þau að annast drenginn. Árið 1911, þegar Krishnamurti var fimmtán ára að aldri, fór hann með Annie Besant til Englands. Þar hlaut hann einkafræðslu og var búinn undir hlutverk heimsfræðara.

Skyggnigáfa Leadbeaters virðist ekki hafa brugðist honum því fljótlega kom í ljós að Krishnamurti var gæddur einstökum andlegum hæfileikum. Hann fór tíðum út úr líkamanum og hitti þá fyrir herrann Maitreya, Búdda, Feneyjameistarann, meistara Jesú, meistara Kuthumi (K.H.) og ýmsa aðra andlega meistara Hvítbræðralagsins. Til þess að búa sig undir hlutverk sitt lagði Krishnamurti stund á hugleiðslu. Árið 1922 urðu tímamót í lífi hans. Krishnamurti var þá staddur í Ojai-dalnum í Kaliforníu. Hann virðist hafa náð því vitundarástandi sem kallað er hugljómun; kúndalíniorkan, sem hefur samkvæmt fræðum jóga aðsetur í neðstu orkustöð líkamans, steig upp eftir hryggsúlunni til að sameinast höfuðstöðinni. Þessu ferli, sem stóð yfir í nær tvö ár, fylgdi megn sársauki. Krishnamurti var stöðugt þjáður, með brunaverk og æðaslátt í hnakkagrófinni og neðst í hryggnum.

,,Leadbeater var sannfærður um að Krishnamurti ætti að verða farvegur herrans Maitreya og að honum hefði verið falið að búa hann undir það hlutverk."

Um þá reynslu er fylgdi þessari ummyndun skrifaði Krishnamurti:

,,Þar [undir pipartrénu] settist ég með krosslagða fætur í hugleiðslustellingum. Þegar ég hafði setið þannig góða stund, fann ég að ég yfirgaf líkamann, ég sá sjálfan mig sitjandi undir smágerðu limi trésins. Andlit mitt sneri í austur. Fyrir framan mig var líkami minn og yfir höfði mér sá ég Stjörnuna, bjarta og skýra. Svo fann ég sveiflurnar frá herranum Búdda; herrann Maitreya birtist mér og einnig meistari K.H. Ég var alsæll, rólegur og í sátt við allt. Ég sá enn líkama minn og sveif skammt frá honum. Alger kyrrð ríkti bæði í loftinu og innra með mér, sama kyrrð og á botni ómælisdjúps stöðuvatns. Ég fann að yfirborð efnislíkama míns, með hugsunum sínum og geðshræringum, var hægt að ýfa, líkt og yfirborð vatnsins, en ekkert, nei ekkert gat raskað ró sálar minnar. Ég fann návist hinna voldugu vera stundarlangt, en svo hurfu þær á brott. Eg var óumræðanlega sæll því að mér hafði hlotnast sýn. Ekkert gat framar orðið eins og áður. Ég hafði bergt á hreinu og tæru vatninu í uppsprettulind lífsins og þorsta mínum var svalað. Aldrei framar gæti ég orðið þyrstur, aldrei framar gæti ég verið í algeru myrkri. Eg hef séð Ljósið. Eg hef komist í snertingu við samlíðanina sem læknar allar sorgir og þjáningar; ekki fyrir sjálfan mig, heldur fyrir heiminn. Ég hef staðið á fjallstindinum og litið augum hinar máttugu verur. Aldrei framar mun algert myrkur geta umlukt mig; ég hef séð græðandi Ljósið í allri dýrð sinni. Uppspretta sannleikans hefur opinberast mér og myrkrinu hefur verið sópað burt. Kærleikurinn í allri dýrð sinni hefur upptendrað hjarta mitt; hjarta mitt getur aldrei lokast. Ég hef bergt af lind fagnaðar og eilífrar fegurðar. Ég er upptendraður af guði."

Fljótlega eftir komuna til Englands var stofnaður félagsskapur sem hlaut nafnið Stjarnan í austri. Stjörnufélagið hafði á stefnuskrá sinni að undirbúa mannkynið fyrir komu heimsfræðarans. Deildir voru stofnaðar um allan heim. Félagið varð brátt að heimshreyfingu með tugi þúsunda meðlima. Árið 1925 var Annie Beasant orðin fullkomlega sannfærð um að Krishnamurti væri hinn útvaldi; mannkynsfræðari á borð við Búdda eða Jesú Krist. Hún sendi því til Associated Press tilkynningu sem hófst þannig: "Heilagur andi hefur enn á ný tekið sér bólfestu í manni, Krishnamurti, manni sem er í bókstaflegri merkingu fullkominn í lífi sínu, eins og þeir sem þekkja hann geta staðfest." Yfirlýsingunni lauk með þessum orðum: ,,Heimsfræðarinn er hér."

Nitya, næstyngsti bróðir Krishnamurtis, og Jiddu Krishnamurti í Adyar árið 1910.

Krishnamurti var hins vegar ekki sáttur við það hlutverk sem honum var ætlað. Hann vildi ekki láta dýrka sig og kærði sig ekki um áhangendur eða lærisveina. Í fyrstu hafnaði hann því að helgisiðir yrðu viðhafðir innan félagsins. ,,Helgisiðir, hversu fagrir og mikilfenglegir sem þeir eru," sagði hann, ,,mundu óumflýjanlega hafa áhrif í þá átt að steypa hreyfinguna í fast mót og þrengja athafnasvið hennar." Loks urðu yfirlýsingar hans æ byltingarkenndari. Hann hafði sagt: ,,Ég kæri mig ekki um fylgjendur ... Ég hef andstyggð á þeirri hugsun einni saman að einhver kalli sig lærisvein minn. Gerist heldur lærisveinar þess skilnings sem er ávöxtur þroskaðrar hugsunar og mikils kærleika, gerist lærisveinar yðar eigin skilnings." Félagsmenn áttu flestir í miklum erfiðleikum með að fylgja honum eftir. Sumir urðu bæði sárir og reiðir þegar Krishnamurti lýsti því yfir að hann hefði aldrei á ævi sinni getað lesið bók um guðspeki til enda - og enda þótt hann hefði hlustað á marga fyrirlestra um guðspeki hefði enginn þeirra sannfært hann um að þeir fælu í sér sannleikann.

Á einni tjaldbúðasamkomu Stjörnufélagsins, sem haldin var árið 1928, sagði hann:

,,Ef þér viljið leita sannleikans, þá verðið þér að fara út, langt burt frá takmörkunum mannlegrar hugsunar og mannlegra tilfinninga, og finna hann þar - og sá sannleikur er innra með yður sjálfum. Er ekki miklu einfaldara að gera lífið sjálft að takmarki - lífið sjálft að leiðsögn meistara, guði - en að hafa meðalgöngumann, guru, sem óumflýjanlega hlýtur að útvatna sannleikann, og þá um leið svíkja hann? ... Ég segi að hver sá sem hefur skilning geti öðlast lausn á öllum stigum þróunarinnar og að ekki sé nauðsynlegt að dýrka þessi stig eins og þér gerið ... Vitnið ekki í mig eftir á eins og kennivald. Ég vil ekki vera hækja fyrir yður. Ég læt ekki setja mig í búr svo að þér getið dýrkað mig. Þegar þér komið með ferskt fjallaloft og haldið því inni í litlu herbergi, glatar loftið ferskleika sínum og staðnar ... Ég er frjáls, ég hef fundið þennan sannleika, sem er takmarkalaus, og þess vegna vil ég ekki láta binda mig ... Ég hef aldrei sagt að ég væri guð. Ég hef sagt að guð sé aðeins til að svo miklu leyti sem hann öðlast staðfestingu í yður sjálfum."

Þessi orð, líkt og önnur er Krishnamurti lét falla á þinginu, hlutu ekki góðar undirtektir hjá þinggestum. Margir sem höfðu fylgt honum að málum gátu ekki lengur skilið boðskap hans. Lafði Emily Lutyens ritaði grein um þessa samkomu þar sem hún lýsir vel þeirri ringulreið er ríkti í hugum félagsmanna Stjörnufélagsins. Þar segir hún: ,,Hve undarlegt virðist það ekki, að í sautján ár höfum við beðið komu heimsfræðarans og nú, þegar hann talar um það sem er handan við öll form, verðum við sár og reið. Hann vill, að við vinnum verk okkar sjálf, með hugsunum og tilfinningum, og því höfum við síst af öllu búist við af honum. Sumir hverfa heim einir og óstuddir, með brotið skip og vita það eitt að þeir verða að finna á ný áttir í heimi þar sem öll gildi hafa breyst ... Ef unnt er að tala um harmsögu í sambandi við þann sem öðlast hefur endanlega lausn og eilífa hamingju, þá er hinn harmsögulegi þáttur þessa tjaldbúðaþings fólginn í því hvernig dauð fortíðin reis upp æ ofan í æ til andstöðu við nýjar hugmyndir."

Á næsta tjaldbúðaþingi samtakanna, sem haldið var í Ommen í Hollandi þann 2. ágúst árið 1929, tilkynnti Krishnamurti upplausn Stjörnufélagsins. Við það tækifæri sagði hann meðal annars: ,,Vér ætlum í dag að ræða upplausn Stjörnufélagsins. Margir munu gleðjast yfir þeirri ákvörðun, en aðrir munu hryggjast. Í rauninni er hvorki ástæða til að gleðjast né hryggjast, því að þetta spor var óumflýjanlegt, eins og ég mun nú sýna fram á ...

,,Sannleikurinn er bundinn í viðjar og gerður að leikfangi fyrir þá sem eru veikgeðja, fyrir þá sem eru óánægðir í svipinn."

Ég held því fram að sannleikurinn sé veglaust land, og þér getið ekki nálgast hann með því að fylgja neinum troðnum slóðum, trúarbrögðum eða sértrúarflokkum. Þetta er mitt sjónarmið og ég held því fram skilyrðislaust. Það er ekki hægt að binda sannleikann í kerfi, því að hann er takmarkalaus, hlítir engum skilmálum og ekki hægt að nálgast hann eftir neinum vegi; jafntilgangslaust er að stofna félög til að leiða eða þvinga fólk inn á einhverja sérstaka braut. Ef þér skiljið þetta, þá sjáið þér hve fráleitt er að skipuleggja trú. Trú er algert einkamál og þér getið ekki og megið ekki binda hana í kerfi. Ef þér gerið það, þá deyr hún, verður steinrunnin; hún verður að trúarjátningu, sértrúarflokki, trúarbrögðum, ætluð til að troða upp á aðra.

Þetta er það sem menn úti um allan heim eru að reyna að gera. Sannleikurinn er bundinn í viðjar og gerður að leikfangi fyrir þá sem eru veikgeðja, fyrir þá sem eru óánægðir í svipinn. Það er ekki hægt að draga sannleikann niður, heldur verður hver og einstakur að leggja það á sig að klífa upp til hans. Það er ekki hægt að koma með fjallstindinn niður í dalinn ...

Frú Annie Beasant, C.W. Leadbeater, Krishnamurti og Raja, einkakennari Krishnamurtis, með merki Purpurareglunnar, reglu innvígðra, undanfara Stjörnufélagsins. Myndin er tekin í Benares árið 1911.

Frá mínu sjónarmiði er þetta því fyrsta ástæðan til þess að leysa beri upp Stjörnufélagið. Sennilega munuð þér stofna önnur félög og halda áfram að vera í félögum til að leita sannleikans. Ég kæri mig ekki um að vera í neinum félagsskap sem vill leiðbeina mönnum í andlegum efnum; ég bið yður að skilja það ...

Félög sem stofnuð eru í þessum tilgangi verða að hækjum og hindrunum, þau veikja þá menn sem nota þau og kippa úr vexti þeirra. Maðurinn verður sjálfur að uppgötva hinn algilda, takmarkalausa sannleika og á þann hátt fullkomna hið sérstaka einstaklingseðli sitt. Þetta er önnur ástæðan til þess að ég, sem formaður Stjörnufélagsins, hef ákveðið að leysa það upp."

"Þetta er ekkert afreksverk, því að mér er alvara með það að ég vil enga áhangendur hafa. Þér hættið að fylgja sannleikanum þegar þér farið að elta einhvern leiðtoga. Ég læt mig engu skipta hvort þér gefið gaum að því sem ég segi eða ekki. Það er sérstakt hlutverk sem ég ætla að vinna í heiminum og ég ætla að rækja það af óhvikulli einbeitni. Það eina sem máli skiptir fyrir mig er að gera mennina frjálsa. Ég vil losa þá úr öllum fjötrum, við allan ótta en ekki stofna ný trúarbrögð, nýja sértrúarflokka eða búa til nýjar kenningar eða heimspekikerfi. Eðlilegt er að þér spyrjið mig hvers vegna ég sé þá að ferðast um heiminn og sífellt að halda fyrirlestra. Ég skal segja yður hvers vegna ég geri það; það er ekki af því að ég sé að leita fylgis, ekki af því að ég vilji safna um mig sérstökum hópi af sérstökum lærisveinum. En hve menn þrá að vera ólíkir meðbræðrum sínum og hve hlægilegur, fjarstæðukenndur og ómerkilegur sá afbrigðileiki er! Ég vil á engan hátt stuðla að slíkri fjarstæðu. Ég hef enga lærisveina, enga postula, hvorki á jörðinni eða í ríki andans.

,,Á hvern hátt eruð þér frjálsari, meiri, hættulegri hverju því samfélagi sem reist er á því sem er falskt og óþarft?"

Ekki er það heldur ljóminn af peningum eða löngunin eftir lífsþægindum sem laða mig. Ef ég leitaði lífsþæginda, mundi ég ekki koma hingað í tjaldbúðirnar eða lifa í votviðrasömu landi! Ég segi yður þetta í hreinskilni, því að ég vil að þetta sé afgreitt í eitt skipti fyrir öll. Ég kæri mig ekki um þessar barnalegu umræður ár eftir ár.

Blaðamaður sem átti tal við mig taldi það þrekvirki að leysa upp félag sem hefur mörg þúsund manns innan sinna vébanda. Honum fannst þetta þrekvirki, ,,...því," sagði hann, ,,hvað ætlið þér að gera á eftir, hvernig ætlið þér að haga lífi yðar? Þér fáið enga fylgismenn og fólk hættir að hlusta á yður." Þó að aðeins séu fimm menn sem hlusta, sem lifa, sem ekki missa sjónar á eilífðinni, þá er það nóg. Hvað stoðar fylgi þúsunda, sem skortir skilning, sem hvíla á mjúkum beði hleypidóma, sem kæra sig ekki um hið nýja, en kjósa heldur að umbreyta hinu nýja svo að það hæfi þeirra eigin ófrjóa, staðnaða sjálfi?"

Jiddu Krishnamurti árið 1924. Krishnamurti fullyrðir að umbreyting vitundarinnar eða hugljómun gerist í einu vetfangi - hér og nú - í líðandi augnabliki. Hún er öllum opin, auðnáanleg hverjum manni, ekki einhvern tíma í framtíðinni heldur á stundinni. Gjörbreyting mannsandans er að hans mati ekki árangur áralangs strits eða iðkunar andlegra eða trúarlegra æfinga. Hún verður þegar maðurinn útrýmir minningu um fyrri reynslu, eyðir og gerir að engu allar minningar um fyrri athafnir sínar og viðbrögð. Sannleikurinn er innra með manni, er í eigin reynslu og verður aðeins upplifaður á þeirri stundu sem hann gerist. Að hans mati eru allar hugsanir og skilgreiningar skynseminnar á sannleikanum skref í áttina frá honum. Hann segir: ,,Þegar hugurinn er kyrr og rór, leitar ekki nokkurra svara og ekki nokkurrar lausnar, reynir hvorki að forðast neitt né standa gegn neinu - það er aðeins þá sem orðið getur endursköpun, af því að þá er hugurinn fær um að greina hið sanna. Og það er sannleikurinn sem frelsar, ekki tilraun þín til að vera frjáls."

,,Sjálfur er ég frjáls, óháður, og í mér býr hinn fullkomni, eilífi sannleikur; þess vegna vil ég að þeir sem reyna að skilja mig séu frjálsir, en ekki fylgjendur mínir. Ég vil ekki að þeir búi til úr orðum mínum nýja fjötra, ný trúarbrögð, nýjan sértrúarflokk. Þeir ættu að vera lausir við allan ótta, hvort heldur er guðsótti, ótti um sáluhjálp sína, ótti við ástina, ótti við dauðann, jafnvel við lífið sjálft. Listamaðurinn málar myndir sínar af því að hann hefur yndi af að mála, af því að það er sjálfstjáning hans, dýrð hans, vellíðan hans. Á sama hátt vinn ég verk mitt án þess að ætlast til neins af neinum. Þér lifið í andrúmslofti kennivalds, sem þér haldið að muni lyfta anda yðar. Þér haldið og vonið að einhver annar geti með yfirnáttúrlegum mætti sínum - með kraftaverki - lyft yður upp í ríki eilífs frelsis og fullsælu. Öll lífsskoðun yðar er reist á trú yðar á slíkt kennivald.

Þér hafið hlustað á mig í þrjú ár og engum breytingum tekið, að örfáum mönnum undanteknum. Grandskoðið nú það sem ég segi, verið gagnrýnin, svo að þér skiljið það fullkomlega, til hlítar ...

Í átján ár hafið þér verið að búa yður undir þennan atburð, undir komu heimsfræðarans. Í átján ár hafið þér verið félagsbundin, þér hafið leitað að einhverjum sem gæti gefið huga yðar og hjarta nýjan fögnuð, sem gæti umbreytt lífi yðar, sem gæti gefið yður nýjan skilning; að einhverjum sem gæti lyft yður á æðra lífssvið, sem gæti gefið yður nýjan kjark, sem gæti gert yður frjálsa - og sjáið nú hvað er að gerast! Íhugið, hugleiðið með sjálfum yður og sjáið á hvern hátt þessi trú hefur breytt yður - ekki á þann yfirborðslega hátt sem birtist í því að vera með félagsmerki, slíkt er auvirðilegt, fáránlegt. Á hvern hátt hefur slík trú sópað burt öllu því sem ónauðsynlegt er í lífinu? Á þennan hátt einan er unnt að dæma: á hvern hátt eruð þér frjálsari, meiri, hættulegri hverju því samfélagi sem reist er á því sem er falskt og óþarft? Á hvern hátt hafa félagar þessa Stjörnufélags breyst? ...

"Þér treystið á einhvern annan til að auðga anda yðar, einhvern annan til að öðlast fullsælu, einhvern annan til að öðlast upplýsingu ... þegar ég segi; lítið í eigin barm til að öðlast upplýsingu, dýrð, hreinsun og óeigingirni sjálfsins, mun ekki einn af yður fara að ráðum mínum. Kannski fáeinir, en sára, sárafáir. Til hvers er þá að hafa félag?

Enginn maður getur gert yður frjálsa; ekki heldur skipulögð tilbeiðsla, né barátta yðar fyrir einhverjum málstað, né þátttaka í einhverjum félagsskap, né heldur þó að þér sökkvið yður niður í eitthvert starf; ekkert af þessu getur gert yður frjálsan. Þér notið ritvél til að skrifa bréf, en þér setjið hana ekki upp á altari og tilbiðjið hana. Það er einmitt það sem þér gerið þegar félagsskapur verður helsta áhugamál yðar. ,,Hvað eru félagsmenn margir?" Það er fyrsta spurningin sem allir fréttamenn spyrja mig. ,,Hve marga fylgismenn hafið þér? Af tölu þeirra getum við ráðið hvort þér segið satt eða ekki." Ég veit ekki hve margir þeir eru. Ég læt mig það einu gilda. Þó að aðeins einn maður öðlist frelsi væri það nóg ...

,,Þér getið stofnað önnur félög og beðið þess að annar komi. Á slíku hef ég engan áhuga, né heldur á því að búa til ný búr eða nýjar myndir til að skreyta þau búr."

Þér ímyndið yður enn, að það séu vissir menn sem geyma lykilinn að konungsríki hamingjunnar. Sá lykill er yðar eigið sjálf, og einungis í þróun og hreinsun og ósíngirni þess sjálfs er konungsríki eilífðarinnar fólgið ... Þetta eru þá nokkrar af þeim ástæðum sem liggja til þess að ég hef, eftir tveggja ára vandlega íhugun, tekið þessa ákvörðun. Hún er ekki tekin í fljótræði. Enginn hefur talið mig á að taka hana - ég er ekki talhlýðinn í slíkum efnum. Í tvö ár hef ég velt þessu fyrir mér, hægt, vandlega, af þolinmæði, og ég hef nú ákveðið að leysa upp Stjörnufélagið, þar sem ég er formaður þess. Þér getið stofnað önnur félög og beðið þess að annar komi. Á slíku hef ég engan áhuga, né heldur á því að búa til ný búr eða nýjar myndir til að skreyta þau búr. Hið eina sem ég hef áhuga á er að gera mennina algerlega og skilyrðislaust frjálsa."

Þegar Krishnamurti hafði leyst upp Stjörnufélagið hélt hann sína eigin leið, án tengsla við nokkurn andlegan félagsskap. Hann hóf nú af miklum eldmóði að skrifa greinar og bækur þar sem hann reynir að útlista boðskap sinn. Einnig hélt hann uppteknum hætti og ferðaðist heimsálfa á milli til þess að ræða við fólk og halda fyrirlestra. Krishnamurti lét menntun ungs fólks sig miklu varða. Til þess að gefa börnum tækifæri til að vaxa upp án þjóðernislegra, kynþáttalegra, trúarlegra og stéttarlegra fordóma kom hann á fót skólum á Indlandi, Englandi, Bandaríkjunum og Kanada.

Jafnvel þótt Krishnamurti ætti þúsundir aðdáenda um allan heim og margar af bókum hans yrðu metsölubækur safnaði hann aldrei auði, átti ekki fast heimili, engar eignir og notaði aldrei peninga. Um þetta sagði hann: ,,Ég á ekkert fast heimili og engar eignir og eyði lífi mínu í ferðalög milli staða þar sem vinir mínir sjá fyrir þörfum mínum. Ég á hvergi heima eða þá alls staðar og vinir mínir eru á hverju strái. Þarfir mínar eru fábrotnar. Allt sem ég þarf er einhver næring, nokkrar hitaeiningar daglega og föt til að halda á mér hita. Það er mjög vel séð fyrir þessu hvað mig snertir."