Lögregla gegn fíkniefnabanni

Lögregla gegn fíkniefnabanni

LEAP eru bandarísk samtök lögreglumanna sem vilja afnema bann gegn fíkniefnum.

Undanfarin ár hefur umræða á Vesturlöndum um ávana- og fíkniefni tekið töluverðum breytingum.

Vaxandi efasemda hefur gætt um hvort að núverandi stefna í vímuefnamálum skili þeim árangri sem stefnt er að í baráttunni gegn notkun og útbreiðslu ólöglegra vímuefna.

Hér á landi hefur einnig orðið vart við áhrif þessarar endurskoðunar.

er einn af þeim netmiðlum sem hefur marg oft bent á tilgangsleysi og úrræðaleysi fíkniefnabannsins.

Sett spurningamerki við það í heild sinni.

Rök Vefþjóðviljans gegn fíkniefnabanninu eru nákvæmlega þau sömu og löggæslusamtökin LEAP nota í málflutningi sínum.1

Meðal þeirra má nefna:

Ef tilgangur bannsins er að koma í veg fyrir framleiðslu, dreifingu, sölu og neyslu fíkniefna, má ljóst vera að það hefur ekki náð tilgangi sínum, þrátt fyrir að bannið sé margra áratuga gamalt og þeir sem bera ábyrgð á framfylgni þess hafa haft allan þennan tíma til að læra af fyrri mistökum.

Þyngri refsingar hafa nær engin áhrif til hins betra

Það er skoðun margra að lögleyfing fíkniefna myndi verða til þess að neysla þeirra myndi margfaldast. Reyndar er sú skoðun sjaldnast studd rökum, enda lítið hægt að fullyrða til eða frá með það. Alltént margfaldaðist sala áfengis ekki eftir að áfengisbanninu var aflétt á fyrri hluta síðari aldar.

Þá hefur neysla á kannabisi, kókaíni og heróíni ekki aukist í Portúgal frá árinu 2001 þegar hún varð gerð lögleg ef um neytendaskammta var að ræða.2

Og hvers vegna ætti venjulegt fólk skyndilega að fara að hrúga í sig fíkniefnum þótt lögleyfð væru, þegar það hefur aldrei haft löngun til þess áður? Hvaða orsakasamband er þarna raunverulega á milli?

Þyngri refsingar hafa nær engin áhrif til hins betra. Á nokkrum stöðum liggur dauðarefsing við smygli á fíkniefnum. Það hefur ekki tilætluð áhrif. Og þar eð frekar erfitt er að finna upp á þyngri refsingu en þeirri að vera tekinn af lífi, er ljóst að þau úrræði eru fráleit.

,,Kostnaðurinn sem hinn almenni borgari ber er geysilegur en framlög yfirvalda hverra tími til baráttunnar gegn fíkniefnum er ein sú hroðalegasta sóun á fjármunum sem um getur.”

Lögregla gegn fíkniefnabanni

LEAP – Samtök löggæslumanna gegn fíkniefnabanni segir bannið gera verslun með fíkniefni eftirsóknarverða, vegna þess hversu ábatasöm hún er. Þá er hagnaðurinn skattfrjáls því fíkniefnasalar greiða engin gjöld af atvinnustarfsemi sinni. LEAP fullyrðir að afleiðingar fíkniefnabannsins séu miklu verri, bæði fyrir neytandann og samfélagið í heild, heldur en neysla fíkniefnanna sjálfra. Fyrir utan að búa til vellauðuga fíkniefnasala, hefur það í för með sér botnlaust fjáraustur í tilgangslaust fíkniefnastríð, spillingu innan löggæslunnar, ásamt ofbeldi og glæpum tengdum ólöglegum fíkniefnaviðskiptum. Betra sé að hafa framleiðslu og sölu vímuefna undir opinberu eftirliti og stýra henni eins og núna er gert með áfengi og tóbak.

Sumir vilja að yfirvöld fái töluverðar heimildir til að rannsaka fíkniefnamál og taka þannig, að minnsta kosti tímabundið, úr sambandi ýmis stjórnarskrárvarin réttindi einstaklinga.

Bersýnilega þarf að ganga nokkuð langt í þeim efnum, þar sem í gömlu kommúnistaríkjunum var nægt framboð fíkniefna, þrátt fyrir nær ótakmarkaðar heimildir lögreglunnar – og fyrst þeim mistókst að halda fíkniefnasölu í skefjum, hversu langt eiga þá Vesturlönd að ganga?

Kostnaðurinn sem hinn almenni borgari ber er geysilegur, bæði í formi framlaga til yfirvalda, hverra tími í baráttunni gegn fíkniefnum er ein sú hroðalegasta sóun á peningum sem um getur, og einnig í formi meiri glæpatíðni, meiri þjófnaða og hærri iðgjalda trygginga svo fátt eitt sé nefnt.

Aðallega er þetta þó vegna þess að skattgreiðendur fá ekki það sem þeir hafa borgað yfirvöldum fyrir – raunverulegt fíkniefnabann. Í hefðbundnum viðskiptum myndi þetta kallast vörusvik.

Aðgangur að sprautunálum hefur víða verið takmarkaður sökum þess að sumir fíklar nota þær til að neyta fíkniefna sinna. Þetta eitt hefur valdið miklum fjölda eyðnismita meðal fíkla, fullkomlega að óþörfu, þar eð sprautur eru í eðli sínu einnota, en fíklar láta sprautuna stundum ganga á milli – og HIV veiruna sömuleiðis.

Stjórnmálamenn eru bestu vinir fíkniefnasalans

Bannið gerir verslun með fíkniefni eftirsóknarverða, vegna þess hversu ábatasöm hún er. Þá er þetta líka allt saman skattfrjálst, því eðlilega eru þetta ekki viðskipti sem skattayfirvöld viðurkenna. Hlutfall hagnaðar af söluverði er gríðarlegt.

Bannið færir glæpamönnum, glæpasamtökum og hryðjuverkahópum í hendurnar kjörið tækifæri til auðgast gífurlega á mjög skömmum tíma. Á ólöglegum markaði eru það yfirleitt verstu hrottarnir sem lifa samkeppnina af og ýta friðsamari seljendum til hliðar.

Það eru ekki rök gegn lögleyfingu að fíkniefni séu hættuleg heilsu manna. Áfengi er enn þá sama eitrið og það var á bannárunum, þó raunar hafi það sennilega verið hættulegra þá, því ekki þurfti að standa skil á neinum gæðastöðlum meðan búsið var ólöglegt.

Fíkniefnin munu halda áfram að vera hættuleg heilsunni, óháð þeim lagaramma sem þeim er sniðinn. Enda standa neytendur þeirra alveg örugglega ekki í þeim misskilningi að misnotkun þeirra sé skaðlaus.

Hagnaðurinn af þessum viðskiptum spillir réttarkerfi landa sömuleiðis. Hann hefur víða verið notaður til að múta lögreglumönnum, lögfræðingum og dómurum. Sums staðar hefur hann komið til leiðar hálfgerðu borgarastríði og er Mexíkó og Kólumbía sennilega versta dæmið.

Fíkniefnasalar þurfa þó lítið að óttast. Velflestir stjórnmálamenn ganga erinda þeirra með því að lofa því að hvika hvergi frá baráttunni gegn fíkniefnum.

Þar eð fíkniefnakaupmenn geta ekki leyst ágreiningsmál sín fyrir dómi, eru þau leyst með vopnavaldi líkt og gerðist með áfengiskaupmenn á bannárunum. Áfengiskaupmenn eru orðnir töluvert friðsamari eftir að áfengi var lögleyft og fá dæmi um ofbeldisverk af þeirra hálfu.

Markaðsfræðingar þeirra líta nú helst til þess hvað fellur hugsanlegum viðskiptavinum í geð. Hins vegar falla saklausir borgarar víða um heim vegna áframhaldandi og endalausrar vopnaðarar baráttu um markaðssvæði meðal fíkniefnasala.

Fíkniefnaneytendur, sem er af öllum gerðum og stærðum, eru vitaskuld algerlega réttlausir sömuleiðis. Þeir geta ekki kært gallaða vöru né fengið neinar vörulýsingar um viðbættan þrúgusykur í þeirri vöru sem þeir kunna að vera neyta hverju sinni.

Fíkniefnasalar eru ekkert að biðja um að þau efni sem þeir versla með verði gerð að löglegri vöru. Það væri í raun afleitt fyrir þá. Þeir yrðu að greiða skatt, fara eftir reglugerðum, skrifa innihaldslýsingar, standa í samkeppni sín á milli án vopnaskaks og hótana um ofbeldi. Sá mikli hagnaður sem er af þessum viðskiptum myndi minnka í brotabrot af því sem þeir eru vanir.

Fíkniefnasalar og skipulögð glæpasamtök ýmiss konar þurfa þó lítið að óttast. Velflestir stjórnmálamenn á Vesturlöndum ganga erinda þeirra – bæði óafvitandi og óviljandi – með því að lofa því að hvika hvergi frá baráttunni gegn fíkniefnum; herða frekar á en hitt. Þessi stefna tryggir fíkniefnasölunum áframhaldandi ofsahagnað.

Hamplauf

Heimildir

1Sjá eina af mörgum greinum Vefþjóðviljans um fíkniefnabannið .

2Glenn Greenwald. 2009. . Cato Institute.
 
Prentvæn útgáfa Prentvæn útgáfa Senda með tölvupóst Senda með tölvupóst
 

Hér má sjá stutt myndskeið um .