Þar kom að því að Nostradamus festi ráð sitt. Hann kvæntist ungri konu, en fátt er vitað um hana annað en að hún tilheyrði ,,hástétt samfélagsins og var afspyrnu falleg og mjög viðmótsþýð". Með henni eignaðist hann tvö börn, dóttur og son. Gæfan virtist blasa við honum og fjölskyldu hans þegar hvert áfallið af öðru reið yfir. Kona hans og börn sýktust af svartadauða og þrátt fyrir ákafa viðleitni til að verjast vágestinum tókst honum ekki að bjarga lífi þeirra. Læknir, sem getur ekki hjúkrað heimafólki sínu til heilsu, þykir ekki traustsins verður og sjúklingar yfirgáfu hann nú unnvörpum. Fyrri afrek Nostradamusar komu fyrir lítið. Á sama tíma slettist upp á vinskap hans og Scaligers. Ástæðan fyrir vináttuslitum þeirra er ekki kunn en vitað er að Scaliger tróð illsakir við alla vini sína fyrr eða síðar. Scaliger gerði hverjum sem heyra vildi kunnugt að maðurinn, er hann hafði áður lofað í hástert, væri dusilmenni þegar allt kom til alls. Fjölskylda fyrrum eiginkonu hans hóf nú málarekstur gegn honum og krafðist þess að hann endurgreiddi sér heimanmundinn. Nostradamus var sem næst gjaldþrota, enda verkefnalaus með öllu því fólk forðaðist hann eins og heitan eldinn.

"Erfitt er að skilja hvernig Nostradamus gat verið mánuðum og jafnvel árum saman hjá fólki sem sýkt var af svartadauða, án þess að smitast sjálfur."

Til að bæta gráu ofan á svart barst rannsóknarréttinum í Toulouse kæra á hendur Nostradamusi. Málsatvik voru þau að Nostradamus hafði látið þau orð falla við handverksmann, sem var að steypa bronsstyttu af Maríu mey, að í reynd væri hann að gera eftirmynd af djöflinum. Nostradamus viðurkenndi að hafa komist þannig að orði en svaraði því til að hann hefði verið að fjölyrða um fagurfræðilegt gildi styttunnar fremur en það sem hún átti að standa fyrir. Varðhundar kirkjunnar tóku skýringuna hins vegar ekki gilda og heimtuðu að hann mætti fyrir réttinum. Nostradamus sá þann kost vænstan að fara huldu höfði og forðast fulltrúa kaþólsku kirkjunnar sem mest hann mátti.

Næstu sex árin er fátt vitað hvað dreif á daga Nostradamusar. Sagnfræðingar eru þó sammála um að hann hafi dvalið um tíma í Feneyjum og á Sikiley. Margar skemmtilegar sögur eru sagðar um Nostradamus frá þeim tíma. Ein þeirra segir frá því að þegar hann var á ferðalagi um Ítalíu rakst hann á ungan grámunk. Nostradamus kastaði sér þegar í stað að fótum munksins og mælti: ,,Yðar heilagleiki." Þessi ungi maður og fyrrum svínahirðir hét Felice Peretti og varð síðar Sixtus páfi V, nánar tiltekið árið 1585, mörgum árum eftir dauða Nostradamusar.

Andlitsmynd af Nostradamusi, sem Sesar sonur hans málaði eftir minni.

Árið 1545 er Nostradamus búsettur í hafnarborginni Marseilles í Suðaustur-Frakklandi. Í nóvember, sama ár, varð Provence-héraðið fyrir barðinu á gífurlegum flóðum er hrundu af stað mannskæðum drepsóttum. Nostradamus lagði sig allan fram við að lækna og lina þjáningar hinna sýktu og náði líkt og áður ótrúlegum árangri. Ári síðar braust plágan út í Aix, höfuðborg Provence, og var skæðari en nokkru sinni fyrr. Íbúarnir létu senda eftir Nostradamusi enda höfðu flestir læknar og hjúkrunarfólk flúið af hólmi ásamt þeim sem ennþá höfðu heilsu til að yfirgefa borgina. Eftir um það bil átta mánaða þrotlaust starf tókst Nostradamusi loks að ráða niðurlögum plágunnar. Framganga hans í Aix, og síðar í Lyon, varð til að festa endanlega í sessi það orð sem fór af honum sem kraftaverkamanni. Enn þann dag í dag er erfitt að skilja hvernig Nostradamus gat verið mánuðum og jafnvel árum saman innan um fólk sem haldið var bráðum og bráðsmitandi sjúkdómum, án þess að smitast sjálfur.

Salon de Craux, sem er miðja vegu á milli Marseilles og Avignon, var ein af borgum Provence er naut góðs af læknastarfi Nostradamusar þegar farsóttin geisaði. Þurrt og heilsusamlegt loftslag borgarinnar féll vel að smekk Nostradamusar og hann afréð árið 1547 að setjast þar að, í þetta sinn til frambúðar. Sama ár giftist hann auðugri ekkju, Anne Ponsart Gemelle að nafni, og ól hún honum með tímanum sex börn.

Á þessum tíma fóru forspárhæfileikar Nostradamusar að koma betur í ljós. Hann hneigðist til íhugana og tilbeiðslu og varð æ oftar fyrir dulrænni reynslu. Þekking hans á framtíðinni birtist honum í formi mynda sem hann skynjaði í eðlilegu vökuástandi. Nostradamus reyndi aldrei að komast í snertingu við þessar ,,sýnir" með því að nota dásvefn, miðilsdá eða hrifningarástand sálhrifalyfja. Hann áleit uppsprettu sýnanna vera ,,guðdómlegan innblástur" og talaði um að ,,mjög fíngerður eldur ylli sýnum spámanna."

Nostradamus lýsir verklagi sínu í fyrsta versi spádómsljóðanna. Þar segir:

[Ég] sit einn á þrífættum stól úr látúni
á afviknum stað að nóttu til.
Lítill logi kemur úr tóminu og gerir
mögulegt það sem ekki ætti að teljast fánýtt.

Þrífóturinn sem Nostradamus situr á vísar til merkingar. Í Grikklandi til forna leituðu menn vitneskju um óorðna hluti til véfréttarinnar í Delfí. Í helgidómi hofsins sat kona, er nefndist Pýþía, á þrífættum stól. Í einhvers konar leiðslu varpaði hún fram svörum við spurningum manna. Spáprestar færðu þau síðan í ljós og voru þau oft torræð og myrk. Loginn sem ,,kemur úr tóminu" minnir á logann sem birtist yfir höfði postula Jesú Krists og er tákngervingur heilags anda. Nostradamus fullyrðir að spádómar sínir komi frá Guði, knúðir af heilögum anda.

"Nostradamus fullyrðir að spádómar sínir komi frá Guði, knúðir af heilögum anda."

Nostradamus heldur áfram að lýsa aðferð sinni:

Töfrastafurinn er í hendi þess sem býr
yfir spádómsgáfu. Hann dreypir vatni
yfir klæði sín og fætur. Rödd heyrist!
Hann nötrar af ótta við hina guðdómlegu dýrð.
Guðdómurinn sjálfur situr við hlið hans.

Töfrastafurinn sem hér er til umfjöllunar er vængjaður stafur er tveir snákar vefja sig um. Hann er tákn Merkúrs og Hermesar, sendiboða guðanna í grísk-rómverskri goðafræði, og er jafnframt merki læknastéttarinnar. Slöngustafurinn hefur þó leyndari merkingu því í launhelgum miðalda var hann látinn tákna orkustöðvar mannsins og hinn magnþrungna lífskraft er jógar Indlandsskaga nefna ,,kúndalíni". Samkvæmt fræðum þeirra er kúndalíniorkan vafin í dróma í neðstu orkustöð líkamans, mænurótarstöðinni, og bíður eftir því að vera leyst úr læðingi. Vakning hennar hefur í för með sér ófreskigáfur af ýmsu tagi, þar með talinn hæfileikann til að sjá fram í tímann.

Í bókinni De Mysteriis Egyptorum, sem gefin var út í Frakklandi árið 1547, er lýst fornegypskri spádómsaðferð sem Nostradamus virðist með nokkrum hætti hafa stuðst við. Skál full af vígðu vatni var höfð á þrífæti fyrir framan spámanninn. Hann snart síðan vatnið með staf sínum og dreifði því sem af féll á yfirhöfn sína og fætur. Síðan starði spápresturinn íhugull á vatnið uns sýnir af atburðum framtíðarinnar birtust fyrir hugskotssjónum hans.

Nostradamus studdist einnig við dulheyrn því hann sér ekki einvörðungu það sem verða mundi heldur heyrir einnig hljóðin sem tengjast atburðum framtíðarinnar. Því næst skrifar hann í hnitmiðuðum ljóðum eða ferskeytlum lýsingar á framtíðarsýnum sínum.

Michel Nostradamus spáði rétt fyrir um dauðaslys Hinriks II Frakkakonungs og uppskar fyrir vikið óttablandna virðingu hefðarfólksins í Evrópu. Spádómur Nostradamusar þótti greina frá atburðinum af þvílíkri nákvæmni að ýmsir ásökuðu hann um að hafa tekið þátt í samsæri um að ráða konunginn af dögum!

Fyrsta spádómsrit Michels Nostradamusar, Les Propheties de M. Michel Nostradamvs, var gefið út í Lyon árið 1555. Ritið samanstóð af öldum (centurie) eða köflum, sem voru 100 ferskeytlur hver. Í fyrstu útgáfunni voru, auk formála, sem tileinkaður var syni Nostradamusar, aldirnar I til III og hluti af IV öldinni. Tveimur árum síðar voru aldirnar IV til VII gefnar út. Nostradamus bætti óðum við ritverk sitt og árið 1558 var þriðja útgáfan af Les Propheties gefin út. Hún innihélt, auk efnis sem áður var út komið, aldirnar VII, IX, X og pistil eða sendibréf til Hinriks Frakkakonungs. Heildarútgáfa spádómsrita Nostradamusar kom hins vegar ekki út fyrr en árið 1568, tveimur árum eftir fráfall hans, og var innihald hennar sem hér segir:

1. Bréfið til sonar hans, Sesars. Talið er að bréfið sé í reynd leiðarvísir til þýðanda hans og túlkanda og gegnir því mikilvægu hlutverki fyrir alla þá sem vilja ráða dulmál Nostradamusar.

2. Tólf bækur eða Aldir, sem samanstóðu af 965 ferskeytlum, er skiptust þannig: Aldirnar I, II, III, IV, V, VI, hver þeirra innihélt hundrað ferskeytlur. Öld VII: Fjörutíu og sex ferskeytlur. Öld VIII: Hundrað ferskeytlur, auk átta annarra ferskeytla (merktar bókstafnum b). Öld IX: Tvær ferskeytlur. Öld XII: Samtals ellefu ferskeytlur.

4. Varnaðarorð til heimskra gagnrýnenda, rituð á latínu og höfð í miðju spádómsriti Nostradamusar.

5. Presages (fyrirboði): Alls 141 að tölu.

6. Sixains (sexkveður): Samtals fimmtíu og átta.

7. Pistill til Hinriks annars konungs Frakklands. Þetta ljóðabréf felur í sér samantekt á framtíðarsýnum Nostradamusar. Margur þýðandi Nostradamusar telur að kaflinn sé helgaður Hinriki II Frakkakonungi. Jean-Charles de Fontbrune, sem er eflaust markverðasti túlkandi Nostradamusar, staðhæfir hins vegar að Nostradamus eigi hér við leiðtoga sem hefur ekki komið fram á sjónarsviðið og eigi eftir að gegna mikilsverðu hlutverki í sögu Frakklands.

Þegar spádómar Nostradamusar eru lesnir á frummálinu verður hverjum manni ljóst að hann lagði sig í líma við að gera spádómsljóð sín torskilin. Það gerði hann af ráðnum hug til að vernda sig gegn rannsóknarréttinum. Hann var einnig þeirrar skoðunar að þekking á hinu óorðna væri ekki ætluð hinum lötu og illa upplýstu. Þó að ljóðin séu að meginstofni á frönsku þess tíma tekur orðaröð þeirra oftar en ekki mið af latneskri setningarbyggingu. Það kveður svo rammt að þesslegu að því hefur verið fleygt fram að Nostradamus hafi upphaflega skrifað spádómsljóðin á latínu og þýtt þau síðan yfir á miðaldafrönsku. Í annan stað myndar Nostradamus oft og tíðum nýyrði, sem eiga rót sína að rekja til forngrísku eða latínu. Mörg spádómsljóðanna geyma auk þess orð úr fornfrönsku.

"Til að gera mönnum erfiðara um vik notaði Nostradamus líkingamál úr goðafræðinni, táknmál úr alkemíu og myndmál sem rekja má til Biblíunnar."

Sem eitt af mörgum dæmum um nýyrðasmíð af þessu tagi má nefna oruche, dregið af gríska orðinu oruchn, sem þýðir uppgrafin gryfja eða pyttur. Annað dæmi af líku tagi er orðið jugeants sem finnst hvergi í orðabókum tungumálanna en er skylt orðinu juge sem þýðir ,,dómari". Hið sama má segja um orðið peste, sem dregið er af latneska orðinu pestis, og Nostradamus notar ýmist í merkingunni ,,plága" eða í merkingunni ,,ógæfa" eða ,,ringulreið". Nostradamus notar einnig orðið pont sem þýðir ,,brú" á frönsku, ýmist í merkingunni ,,haf" (dregið af gríska orðinu, pontos), eða í merkingunni ,,páfastóll", (dregið af latneska heitinu pontifex).

Annað dæmi af svipuðum toga eru orðin seline og selin. Fyrra orðið er dregið af gríska orðinu , selene, sem þýðir tungl og er því ávallt notað - sökum sigðartungls múhameðstrúarmanna - sem táknmynd fyrir múslíma í spádómum Nostradamusar. Seinna orðið, selin, getur á hinn bóginn ekki haft sömu merkingu, því inntakið í þeim spádómsvísum þar sem þetta orð kemur fyrir útilokar þann skilning á orðinu. Þrátt fyrir það þýða flestir túlkendur bæði orðin á sama veg og fyrir vikið brenglast texti Nostradamusar og verður tormeltari en ella.

Katrín af Medici, drottning Hinriks II Frakkakonungs, bauð Nostradamusi til hirðar sinnar. Hún fékk hann til að spá fyrir um örlög barna sinna, er áttu sum hver stutta og harmsögulega ævi. Svo virðist sem Nostradamus hafi reynst sannspár því Katrín Frakkadrottning hélt hlífiskildi yfir honum á meðan hún lifði.

Til að gera mönnum erfiðara um vik notaði hann stundum líkingamál úr goðafræðinni, táknmál úr alkemíu, myndmál sem rekja má til Biblíunnar, ásamt fornum heitum á borgum og landsvæðum. Dæmi um hið síðarnefnda eru t.d. Lusitania, sem er fornt heiti Portúgals, Lutetia, sem stendur fyrir París og Pannonia, sem er upprunalegt heiti Ungverjalands. Einhver torveldustu úrlausnarefni ferskeytlanna eru feluorðin sem Nostradamus notar á ýmsum stöðum. Nanar er til að mynda stytting á Napoleon Bonaparte, Pau nay loron verður Napaulon roy = Napóleon konungur. Mabus, alus og sud verður með brottfalli og breyttri niðurröðun U.S.A. og U.S., sem er vitaskuld skammstöfun fyrir Bandaríki Norður-Ameríku. Nostradamus hafði spádóma sína þar að auki ekki í réttri tímaröð. Þeir sem fullyrða að lesa megi því sem næst hvað sem er út úr spásögnum Nostradamusar, gera sér auðheyrilega engan veginn grein fyrir aðferðafræði sjáandans. Með því móti að menn kryfji eðli textans af fullri gjörhygli og hafi ávallt margslungið verklag Nostradamusar í huga, getum við fyrst vænst skilnings á djúpræðum ferskeytlum spámannsins.

Spádómar Nostradamusar vöktu strax mikla athygli og illvígar deilur. Einn gagnrýnandi Nostradamusar hélt því fram að spámaðurinn hafi krotað spádóma sína niður í ofsafengnu ölæði, ef ekki undir áhrifum einhverra annarlegra lyfja. Sumir höfðu fyrir satt að ógnarspár Nostradamusar væru ekkert annað en ómerkilegur hrærigrautur torskilinna orða, og markmið hans væri fyrst og fremst að hafa lesendur sína að fíflum. Ýmsir voru þeirrar skoðunar að ferskeytlur Nostradamusar væru djöflasöngvar, er kæmu beint úr iðrum helvítis og lögðu fast að rannsóknarréttinum að banna ritverk hans og brenna Nostradamus á báli, öðrum ístöðulausum sálum til viðvörunar.

Þessar óskir urðu að engu þegar Katrín af Medici, drottning Hinriks II Frakkakonungs, bauð Nostradamusi til hirðar sinnar. Tilefnið var spádómur í bókinni er minnti á eldri fyrirsögn ítalsks stjörnuspekings. Ítalinn hafði skrifað konungi og varað hann við að taka þátt í tveggja manna einvígi, því það gæti leitt af sér höfuðáverka, blindu og jafnvel dauða. Spádómur Nostradamusar var þannig:

Unga ljónið sigrast á hinu eldra
í hólmgöngu eitt síns liðs.
Hann mun stinga í gegnum augun
í gullbúrinu í einum af tveimur bardögum,
síðan líður hann þjáningarfullan dauðdaga.

Nostradamus spáði því að Frans II, elsti sonur Katrínar af Medici, myndi falla frá áður en hann næði átján ára aldri. Þegar þessi spádómur gekk eftir ritaði spænski sendiherrann í Frakklandi konungi sínum bréf þar sem segir: ,,Þessi ógæfa dauði Hinriks II og Frans II hefur slegið hirðina hugstoli, ásamt viðvörunum Nostradamusar, sem færi betur að yrði refsað, en leyft að selja spádóma sína, er leiða til hleypidóma og fánýtrar hjátrúar." Konungsfjölskyldan hélt þó tryggð við Nostradamus og árið 1560 gerði Karl IX, sem þá var orðinn konungur Frakklands, Nostradamus að sérlegum einkalækni frönsku konungsfjölskyldunnar.

Hinriki Frakkakonungi þótti þó lítið um og hafði sýnir spámannanna að engu. 10. júlí 1559 tók hann þátt í burtreiðum riddara sem enduðu með ósköpum. Skoskur riddaraliðsforingi, Montgomery að nafni, rak lensu sína í gegnum gyllta hjálmgrímu konungs með þeim afleiðingum að hún stakkst í gegnum hægra augað og kom út um eyrað. Það gerðist í annarri burtreið einvígisins. Hinrik II lést tíu dögum síðar, hlaut kvalafullan dauðdaga. Montgomery var sjö árum yngri en Frakkakonungur og báðir notuðu þeir ljón í skjaldarmerki sínu. Spádómur Nostradamusar þótti greina frá atburðinum af þvílíkri nákvæmni að ýmsir andstæðingar hans ásökuðu hann um að hafa tekið þátt í samsæri um að ráða konunginn af dögum. Montgomery sagði eftir þetta hörmulega slys:,,Bölvaður sé sá sem spáði þessu svo vel og djöfullega." Æstur múgurinn sýndi fyrirlitningu sína á forskynjun Nostradamusar með því að brenna bækur hans á götum Parísar.

Þetta var ekki í eina skiptið sem Nostradamus komst í klípu vegna hinna nákvæmu spádóma sinna. Orðrómur þess efnis að Frans II, elsti sonur Katrínar af Medici, yrði senn kallaður á fund feðra sinna, fór nú á kreik. Vitað var að hann átti við veikindi að stríða, en það sem skipti sköpum var að Nostradamus hafði spáð því að honum myndi ekki endast ævidagar til átján ára aldurs. Spádómur Nostradamusar var þannig:

Fyrsti sonur ekkjunnar verður vansæll
í barnlausu hjónabandi.
Eyjarnar tvær eiga í missætti.
Áður en átján ár eru liðin, undir lögaldri.
Hinn trúlofast jafnvel yngri að árum.

Frans II var giftur Maríu Stúart, drottningu Skotlands, og var hjónaband þeirra barnlaust. Spádómurinn gekk eftir. Frans II lést í desember 1560, sex vikum áður en hann náði átján ára aldri. Skömmu eftir fráfall hans ritaði spænski sendiherrann í Frakklandi konungi sínum bréf þar sem segir: ,,Þessi ógæfa dauði Hinriks II og Frans II hefur slegið hirðina hugstoli, ásamt viðvörunum Nostradamusar, sem færi betur að yrði refsað, en leyft að selja spádóma sína, er leiða til hleypidóma og fánýtrar hjátrúar." Önnur atriði spádómsins komu einnig fram. Bróðir Frans II, Karl IX, var heitbundinn aðeins ellefu ára. Einnig kom til alvarlegrar misklíðar milli Maríu Stúart Skotadrottningar og frænku hennar Elísabetar I, drottningar Englands. Deilunum lyktaði með því að María Stúart var hálshöggvin árið 1587.

Þegar spádómar Nostradamusar og margs konar túlkanir þeirra urðu á hvers manns vörum greip um sig taugatitringur meðal hefðarfólksins í Evrópu. Margir heimtuðu að kirkjan léti til skarar skríða gegn Nostradamusi og ,,refsaði honum fyrir að vekja ótta hjá almenningi." Hann hafði hins vegar sérstakt lag á að koma sér í mjúkinn hjá æðstu valdamönnum síns tíma og naut á efri árum bæði virðingar og ríkidæmis. Árið 1560 gerði Karl IX, sem þá var orðinn konungur Frakklands, Nostradamus að sérlegum einkalækni frönsku konungsfjölskyldunnar. Þrátt fyrir að konungsfjölskyldan héldi hlífiskildi yfir Nostradamusi varð hann fyrir stöðugu aðkasti vegna spádóma sinna. Heimili hans í Salon var oftar en einu sinni grýtt af kaþólskum heittrúarmönnum og um tíma hélt hann, ásamt fjölskyldu sinni, kyrru fyrir í fangelsi borgarinnar til að vernda sig frá skrílnum.

Michel Nostradamus lést í Salon árið 1566, rúmlega sextíu og tveggja ára að aldri. Hann hafði að sjálfsögðu sagt fyrir um eigið andlát. Í síðustu ferskeytlu fyrirboðanna (presages) segir hann:

Eftir að hafa komið frá sendiráðinu
og sett gjöf konungsins í örugga vörslu,
gerir hann ekkert meir vegna dauða síns.
Með fjölskyldu sína, ættmenni
og vini í nánd, finnst hann látinn
nálægt rúmi sínu og setbekk.

Konungurinn sem hlut átti að máli var Karl IX Frakkakonungur. Spámaðurinn hafði farið á fund konungs í Arlen árið 1564 og fengið við það tækifæri 300 gullpeninga að gjöf. Aðrar aðstæður voru nákvæmlega eins og lýst hafði verið í ofangreindri spádómsvísu. Nostradamus hafði lokið hlutverki sínu.