Sagan um fall Lúsifers blandaðist síðan saman við tvær aðrar goðsagnir gyðinga sem báðar er að finna í fyrstu Mósebók. Sú fyrri segir frá því hvernig ,,synir Guðs höfðu samfarir við dætur mannanna og þær fæddu þeim sonu".

Í Riti Enochs, sem kom út um það bil 100 f.Kr., hefur þessi arfsögn tekið þó nokkrum stakkaskiptum. Þar eru ,,synir Guðs" sagðir englar, nánar tiltekið tvö hundruð að tölu, er höfðu fengið það hlutskipti að vaka yfir velferð mannkynsins. Þegar englarnir sáu hins vegar hversu fríðar dætur mannanna voru gagntók þá kynferðislegur losti er stuðlaði að falli þeirra. Í stað þess að vaka yfir andlegri velferð manna eyddu þeir nú tíma sínum í kynsvall og aðrar skemmtanir. Þeir hófu að kenna mönnum misgjörðir galdurs, stjörnuspeki og styrjalda. Englarnir gengu í lið með Satan, urðu þjónar hans og gerðu allt sem í þeirra valdi stóð til að hneppa karla og konur í þrældóm syndar og spillingar.

"Þegar englarnir sáu hversu fríðar dætur manna voru gagntók þá kynferðislegur losti. Í stað þess að vaka yfir velferð manna eyddu þeir nú tíma sínum í kynsvall og aðra skemmtan."

Hin arfsögnin segir frá falli mannsins og brottrekstri hans úr Paradís. Í upphafi var litið svo á að höggormurinn ætti sér sjálfstæða tilveru sem eitt af dýrum merkurinnar. Á fyrstu öld eftir Kristsburð breyttist þetta þannig að guðfræðingar gyðinga tóku nú að boða þá kenningu að höggormurinn væri holdtekja Satans. Samkvæmt hinni nýju útleggingu brann Satan úr losta til Evu og vildi þess vegna spilla sambúð hennar og Adams.

Þegar galdraofsóknirnar stóðu sem hæst í Evrópu, á tímabilinu 1450-1650, höfðu þessar gyðinglegu arfsagnir verið felldar saman í eina heild. Lúsifer, erkiengill morgunstjörnunnar, hafði gert uppreisn gegn guði og þar með orðið Satan. Í gervi höggormsins hafði hann síðan tælt Evu og þannig borið ábyrgð á falli mannsins. Hinir demónísku samverkamenn Satans svöluðu nú fýsnum sínum á samkomum norna. Einstaklingar, sem grunaðir voru um að taka þátt í slíkum samkomum, voru að mati kirkjunnar þjónar og bandamenn Satans. Þeir áttu skilið að vera hálshöggnir, hengdir eða brenndir á báli, bæði fyrir að dýrka djöfulinn og vegna þátttöku sinnar í vanhelgum athöfnum er fólu í sér morð, mannát og afbrigðilegt kynlíf.

Katrín Monvoision (La Voisin) var alræmd norn sem útvegaði Guibourg skjólstæðinga og fórnarlömb.

Fæst ef þá nokkuð af því fólki, konum og körlum, er sakað var um djöfladýrkun og svartagaldur, var sekt um athæfi af slíku tagi. Sagnfræðingar fullyrða að engar heimildir séu til um djöfladýrkun eða svonefndar ,,svartar messur" fyrr en á síðari hluta sautjándu aldar. Árið 1667 var svört messa haldin í fyrsta skipti svo vitað sé. Marquise de Montespan, hjákona og barnsmóðir Lúðvíks 14. Frakkakonungs, réð kaþólskan prest, að nafni Mariette, til að stýra galdraathöfn er átti að tryggja henni hylli konungsins.

Messan hófst á því að lesið var upp úr guðspjöllunum. Síðan voru þuldar bölbænir er beindust að drottningu konungsins. Að því búnu voru tvær dúfur, er áttu að tákna konunginn og Montespan, festar við altarið og yfir þeim lesin ritningarvers úr Biblíunni. Loks voru hjörtu dúfnanna slitin úr líkömum þeirra. Ekki er ljóst hvaða verkun þessi skringilegheit áttu að hafa en líklegt er að blóð fuglanna hafi verið láti renna saman í kaleik og þannig verið táknræn samsvörun kynferðislegrar sameiningar Frakkakonungs og hjákonu hans.

Í fyrstu virtist sem ástargaldur Montespan hrifi því samband hennar og konungsins hafði sjaldan verið jafninnilegt. Þegar árin liðu var hins vegar bert að Lúðvík 14. hafði hvorki áhuga né vald til þess að skilja við eiginkonu sína. Kynferðislegur losti konungs í garð Montespan virtist einnig fara þverrandi uns hún tók að hafa áhyggjur af því að hann fengi sér nýja hjákonu. Til þess að fyrirbyggja að svo illa færi greip hún til svartagaldurs af verstu gerð. Hún fékk í lið með sér Katrínu Monvoisin, öðru nafni La Voisin, og 67 ára gamlan prest að nafni Guibourg.

La Voisin var kunnáttumanneskja í göldrum og hafði orð á sér fyrir að vera illræmd norn. Vitað er að hún tók að sér að eyða fóstrum gegn gjaldi. Hún var hjákona lófalesara er hafði tekjur af því að selja margs konar "ástarlyf" er áttu að auka frygð og kynorku kvenna og karla. Eiginmaður hennar þurfti að þola linnulausa kúgun af hennar hálfu. Hann varð brátt andlegt og líkamlegt rekald vegna tíðra tilrauna hennar til að byrla honum eitur.

"Árið 1673 flutti Guibourg messu yfir nöktum líkama Montespan. Hún lá á bakinu á altari prestsins með grímu fyrir andlitinu og hafði kaleik milli brjósta sér."

Guibourg var, líkt og samverkakona hans, orðlagt fúlmenni. Um hann segir í franskri lögregluskýrslu:

,,Þessi guðfræðingur hefur ferðast víða og er sem stendur starfsmaður kirkju hins heilaga Marcels. Í tuttugu ár samfleytt hefur hann lagt stund á eiturbyrlanir, guðlast og ýmiss konar illgjörðir. Hann hefur skorið á háls og fórnað á altari sínu óteljandi fjölda barna. Hann á sér frillu og eiga þau saman nokkur börn og álitið er að hann hafi fórnað einu eða tveimur þeirra ... Það er enginn venjulegur maður sem telur sjálfsagt að fórna ungbörnum með því að skera þau á háls og flytja messu yfir líkömum naktra kvenna."

Árið 1673 flutti Guibourg messu yfir nöktum líkama Montespan. Hún lá á bakinu á altari prestsins með grímu fyrir andlitinu og hafði kaleik milli brjósta sér. Þegar hann hafði blessað brauðið og vínið að kaþólskum sið skar hann hvítvoðung á háls og lét blóðið seytla niður í kaleikinn. Á sama tíma fór hann með bæn til dýrðar djöflinum Asmodeusi: ,,Prins ástarinnar, ég bið yður að veita fórnfæringu þessa barns viðtöku ... þannig að ást konungsins megi viðhaldast."

Næstu fimm árin voru svartar messur sömu gerðar haldnar með reglulegu millibili. Þrátt fyrir það var orðið ljóst árið 1678 að Marquise de Montespan hafði fallið í ónáð hjá Frakkakonungi. Guibourg var nú fenginn til þess að ráða konung af dögum. Í þeim tilgangi hélt hann svarta messu og útbjó ólyfjan sem samanstóð af sæði, tíðablóði, dufti af þurrkuðum leðurblökum, rauðvíni og hveiti sem bætt var við til að halda sullinu saman. Þessu átti síðan að koma fyrir í málsverði konungsins. Áður en til þess kom upplýstist samsærið og Guibourg og La Voisin var ásamt 216 öðrum körlum og konum stungið í svartholið. Þau voru ýmist ákærð fyrir morð eða galdra. Af þessum hópi fengu 110 manns dóma, sumir voru hengdir, aðrir reknir úr landi eða þurftu að dúsa í fangelsi ævilangt.

Lúðvík 14. stöðvaði réttarhöldin í miðjum klíðum til þess að fyrirbyggja að ískyggilegar athafnir ástkonu hans yrðu gerðar opinberar. Þrátt fyrir það sem á undan var gengið hélt Frakkakonungur vináttu við Montespan til æviloka.

Abbé Boullan var kaþólskur prestur. Hann hélt svartar messur og lagði stund á kynlífsmagíu.

Tæpum tvö hundruð árum síðar kom fram á sjónarsviðið annar prestur er lagði lag sitt við drýsildjöfla myrkrahöfðingjans. Abbé Boullan fæddist árið 1824 og er einn einkennilegasti persónuleiki kirkjusögunnar. Rúmlega þrítugur gerðist hann skriftafaðir kaþólskrar nunnu að nafni Adéle Chevalier. Í stað þess að gefa nunnunni syndafyrirgefningu sarð hann hana í skriftastólnum. Adéle kunni svo vel við þessa nýstárlegu embættisgerð að hún ákvað að yfirgefa klaustrið og gerast fylgikona Boullans. Þegar hún hafði alið honum tvö börn stofnuðu þau í sameiningu trúfélag sem nefndist ,,Samfélag til undirbúnings sálanna".

Félagsskapurinn lagði ríka áherslu á gildi þess að berjast gegn válegum áhrifum djöfulsins. Starfsemin fólst einkum í því að reka út illa anda og lækna fólk sem djöfullinn undirokaði með óviðráðanlegum sjúkdómum. Aðferðirnar, sem notaðar voru í þessu augnamiði, voru mjög óvenjulegar svo ekki sé meira sagt. Til dæmis reyndi Boullan eitt sinn að særa út illa anda úr hópi kvenna með því láta þær innbyrða vígt brauð sem hafði verið blandað saman við mannasaur. Boullan og söfnuður hans héldu einnig svartar messur. Samkvæmt skjali, sem varðveist hefur í skjalasafni Vatíkansins, héldu Boullan og hjákona hans svarta messu þann 8. janúar árið 1860 þar sem þau fórnuðu sínu eigin barni.

"Boullan fullyrti að synd Adams og Evu, er leitt hefði til útskúfunar þeirra úr Eden, hafði verið kynferðisleg og eina leiðin til að afmá hina upprunalegu erfðasynd væri í gegnum kynmök."

Í kjölfar þessarar fórnargjafar hélt Abbé Boullan því fram að hann væri Jóhannes skírari endurfæddur. Hann hóf að kenna lærisveinum sínum kynferðislega tækni sem átti að ,,gera konum og körlum kleift að eiga holdlegt samræði við himneskar verur". Boullan fullyrti að synd Adams og Evu, sem leitt hefði til útskúfunar þeirra úr Eden, hefði verið kynferðisleg í eðli sínu og að eina leiðin til þess að afmá hina upprunalegu erfðasynd væri í gegnum kynmök.

Boullan segir um þessa trúarkenningu sína:

,,Þar sem fall mannsins stafaði af syndsamlegum ástarbrögðum er það í gegnum ástarbrögð sem framkvæmd eru í trúarlegum anda sem mannkynið getur öðlast lausn undan syndum sínum."

Boullan trúði því að ef karlar og konur hefðu samfarir við engla og erkiengla mundu þau feta andlega leið sem fyrr eða síðar gerði þeim mögulegt að sameinast guðdóminum.

Heimildir hafa varðveist sem færa sönnur á að Boullan og lærisveinar hans áttu kynmök - eða ímynduðu sér öllu heldur að þeir ættu kynmök - ekki aðeins við engla og aðrar himneskar verur heldur einnig við anda látinna stórmenna; Kleópötru og Alexanders mikla svo einhver dæmi séu nefnd. Tæknin, sem beitt var til þess að eiga samræði við hinar andlegu verur, byggðist fyrst og fremst á sjálfsfróun. Maðurinn eða konan, sem hlut áttu að máli, ímynduðu sér einfaldlega að þau hefðu samfarir við anda. Í sumum tilvikum áttu sér stað raunverulegar samfarir. Þegar svo var setti parið sér fyrir sjónir að hinn aðilinn í ástaratlotunum væri engill.

Boullan hvatti einnig til þess að fólk hefði samfarir við dýr á þeirri forsendu að það flýtti fyrir andlegri þróun hlutaðeigandi dýrs. Á hinn bóginn eru engar öruggar heimildir fyrir því að Boullan hafi komið þessu í verk, þó sumir fylgjenda hans hafi ef til vill gert það.

Marquise de Montespan, ástkona Lúðvíks 14. Frakkakonungs lagði stund á svartagaldur til að tryggja sér hylli konungsins.

Kenningin um lausnarhlutverk kynlífsins og hvernig henni var fylgt eftir í framkvæmd var aðeins fyrir innsta hringinn í söfnuði Boullans. Meðal almennings lék Boullan guðrækinn og siðprúðan prest sem mátti varla vamm sitt vita. Abbé Boullan lést árið 1893 eftir að hafa átt í hatrömmum magískum deilum við hóp galdramanna sem voru honum andsnúnir.

Upphafsmaður þessara deilna var Stanislas de Guaita, rithöfundur og ljóðskáld sem hafði gefið rithöfundarferil sinn upp á bátinn til þess að geta helgað sig leyndum galdrafræðum. Hann eyddi stórum hluta tíma síns í að ,,endurvekja ævaforna leyndardóma" og berjast gegn starfsemi raunverulegra eða ímyndaðra svartagaldursmanna. Jafnframt lagði hann stund á sálfarir eða ,,ferðalög astrallíkamans" sem honum tókst að kalla fram með því neyta stórra skammta af hassi, kókaíni og morfíni.

"Heittrúarmenn, er byggja átrúnað sinn einkum á kenningum Móses og eru því Mósestrúar fremur en kristnir, standa djöflinum nærri og eru óþreytandi að fræða okkur hin sem minna vitum um vélabrögð hans."

Árið 1888 uppgötvaði de Guaita hvers eðlis starfsemi Boullans var og lýsti því yfir opinberlega að hann væri "prestur svívirðingar, auðvirðilegt átrúnaðargoð dulspekilegrar Sódómu, galdramaður af verstu gerð, hættulegur glæpamaður og illviljaður seiðskratti". Hann sendi Boullan sendibréf þar sem hann tjáði honum að hann væri ,,fordæmdur maður", orðalag sem bæði Boullan og góðvinur hans, rithöfundurinn J.K. Huysmans, túlkuðu sem hótun um að fremja magískt morð.

Fljótlega staðhæfðu bæði Boullan og Huysmans að þeir væru fórnarlömb illra töfra. Huysmans ritaði bréf til vinar síns og sagði honum frá því að hann hefði þurft að þola það sem hann nefndi ,,svífandi hnefahögg", bæði hann og heimiliskötturinn hefðu orðið fyrir barsmíðum ósýnilegra djöfla. Til að draga úr þessum árásum brenndi Huysmans reykelsi sem Boullan hafði blandað saman og þuldi sérstakar töfraþulur. Þannig tókst honum að eigin sögn að ,,lama mátt seiðskrattans".

Hinn 3. janúar árið 1893 skrifaði Boullan vini sínum bréf og fullyrti að hann hefði nóttina áður þjást af köfnunartilfinningu og um morguninn heyrt ,,svartan fugl dauðans skrækja". Að kvöldi sama dags féll Boullan saman og dó, úr hjartaáfalli að því talið er. Huysmans var hins vegar sannfærður um að fráfall Boullans hefði ekki átt sér náttúrlegar orsakir. Í viðtali, sem birtist við hann í dagblaði skömmu eftir lát Boullans, staðhæfir hann að "... de Guaita og vinir hans stunda svartagaldur á hverjum einasta degi. Vesalings Boullan átti í stöðugri rimmu við illgjarna djöfla sem þeir sendu honum frá París ... Það er mjög líklegt að vesalings vinur minn Boullan hafi beðið lægri hlut fyrir einstaklega öflugum töfrum".

Þrátt fyrir þær vísindalegu og þekkingarfræðilegu framfarir sem átt hafa sér stað á liðinni öld er ennþá til fólk sem trúir á tilvist djöfulsins og telur sig jafnvel hafa átt í höggi við púka og bölvætti ýmiss konar. Eins og fyrr á öldum eru það einkum kirkjuþjónar og annað fólk, sem álítur sig ,,kristið", sem eru sérfróðir í málefnum er varða andskotann. Heittrúarmenn, sem byggja átrúnað sinn einkum og sér í lagi á kenningum Móses og eru því Mósestrúar fremur en kristnir, standa einnig djöflinum nærri og eru óþreytandi að fræða okkur hin, sem minna vitum, um vélabrögð hans.

"Annar meðlimur Krossins er sannfærður um að ,,kynvilluandi" hafi gert sig að homma. ,,Þetta var óseðjandi andi sem fékk enga fullnægju og ég var á valdi þessa anda.""

Friðrik Ó. Schram er menntaður guðfræðingur frá Háskóla Íslands. Hann hefur um árabil starfað sem predikari og kennari innan þjóðkirkjunnar. Aðspurður um tilvist djöfulsins og illra anda svarar hann:

,,Sagt hefur verið að snjallasta bragð djöfulsins til að blekkja okkur mennina sé það að telja okkur trú um að hann sé ekki til. Jesús var viss um tilvist djöfulsins og hafði bitra reynslu af honum og illum öndum hans. Sumir telja að djöfullinn sé ekki til sem sjálfstætt afl - persóna sem lifi vitsmunalífi. Hvaðan hafa þeir þann fróðleik? Hafa þeir þá afstöðu vegna þess að þeir vilja ekki taka áhættunni af því að djöfullinn sé til eða er þessi fróðleikur fenginn á miðilsfundum?"

Á öðrum stað telur Friðrik Ó. Schram upp helstu tálsnörur Satans:

"Sumt ber að forðast vegna þess a það er ekki til góðs. Eins er með andatrúna og miðilsfundina. Ég ráðlegg engum að fara á miðilsfund né til spákonu eða stjörnuspámanns. Forðast ber líka andaglas, tarotspil, dáleiðslu, jóga, innhverfa íhugun, heilunarnudd, árulestur og annað svokallað nýaldarefni."

Guibourg, 67 ára gamall kaþólskur prestur, skar börn á háls og hélt svartar messur á líkömum naktra kvenna. Það er athyglisvert að djöfladýrkun er einkum að finna innan kirkjunnar sjálfrar eða annarra kristinna safnaða. Enda má til sanns vegar færa að þeir sem trúa á tilvist Satans eða Lúsifers þurfi fyrst og fremst að vera kristnir.

Ung kona, sem er meðlimur í trúarsamfélaginu Krossinum, er sannfærð um að það sem eigi sér stað á hinum ýmsu sálvaxtarnámskeiðum nýaldarhreyfingarinnar sé ,,að menn voru að opna sig fyrir því að taka inn á sig ill öfl í andaheiminum". Samkvæmt kennisetningum bókstafstrúarmanna eru illir andar hvarvetna á stjái og bíða eftir því að geta leitt fólk á villigötur. Einn meðlimur Krossins fullyrðir til dæmis að ,,andarnir, ,,vinir" mínir, hafi gegnum kuklið leitt mig út í eiturlyfjaneysluna".

Annar meðlimur trúfélagsins er sannfærður um að ,,kynvilluandi" hafi gert sig að homma. ,,Þetta var óseðjandi andi sem fékk enga fullnægju og ég var á valdi þessa anda." Þegar hann gekk í Krossinn var hann laus frá ,,kynvillunni". Um þessa reynslu sína segir hann:

,,Síðast en ekki síst þá leystist ég undan þeim kynvilluöndum sem höfðu verið að kvelja mig. Eina nóttina dreymir mig keðju og Guð sýnir mér að það kemur spenna á keðjuna þar til einn hlekkurinn slitnar. Úr miðju hlekkjanna koma þrír kynvilluandar sem ganga út af mér og Guð sýndi mér hvernig þeir litu út þegar þeir yfirgáfu mig. Þetta voru berir karlmannslíkamar með púkasvip."

"Mér finnst því miður að Íslendingar láti djöfulinn í vaxandi mæli afvegaleiða sig og til marks um þessi orð mín eru þessa dagana að eflast alls konar samtök á borð við Þrídrang og ég veit til þess að upp er risinn söfnuður virkra dýrkenda djöfulsins."

Kona úr Krossinum.

Mósestrúarmenn hafa, eins og gefur að skilja, miklar áhyggjur af áhrifamætti djöfulsins. Einn þeirra, sem tekur virkan þátt í trúarlífi Krossins, segir um spilverk djöfulsins:

,,Fólk sækir mikið í alls konar kukl og spíritisma enda eru í þessu fólgnar vissar nautnir og unaður. Þetta má á vissan hátt setja allt undir einn hatt enda er þetta allt djöfladýrkun og þeir andar sem fólk kemst í samband við eru í raun og veru sjaldnast annað en púkar, sendiboðar djöfulsins sem villa á sér heimildir með því að þykjast vera látnir ástvinir og ættingjar fólks. Spíritismi og kukl er því til ills eins og afvegaleiðir fólk. Í fimmtu Mósebók, átjánda kafla, níunda til þrettánda versi segir skýrt og greinilega frá eðli þessara athafna og að þær séu Guði andstyggð. Því miður hallast þjóðin afar mikið að þessu, einkum spíritismanum en sannarlega er hann ekki lausnin. Það veit ég af eigin raun því að ég leitaði að hjálpræði í honum. Ég leitaði einnig hjálpræðisins í jóga og austrænum trúarbrögðum af öllu mögulegu tagi ... Mér finnst því miður að Íslendingar láti djöfulinn í vaxandi mæli afvegaleiða sig og til marks um þessi orð mín eru þessa dagana að eflast alls konar samtök á borð við Þrídrang og ég veit til þess að upp er risinn söfnuður virkra dýrkenda djöfulsins. Ekki er langt síðan spurðist að þeir hefðu fórnað svíni við eina athöfn sína. Ég veit að þeir biðja okkur í Krossinum bölbæna á samkomum sínum þar sem þeir finna kraftinn frá okkur og því erum við þeim þyrnir í augum. Ég á þá ósk heitasta Íslendingum til handa og raunar öllu fólki að það leiti sannleikans þar sem hann er að finna, hjá Jesú Kristi og láti ekki ginnast af djöflinum."