,,Hann kallaði sig Jahve og reyndi að ná mér á sitt vald. Með herkjum gat ég slitið þessu sambandi og hef ekki stundað þessa glasaiðju síðan. Samt sem áður hef ég aldrei getað hrint þessum skrattakolli frá mér, þó mér hafi tekist að halda honum í hæfilegri fjarlægð.

Þegar ég kynntist Júlíu konu minni sá þessi illvættur sér leik á borði og fór að ásækja hana. Kona mín reyndist vera næm á þessu sviði og varð fyrir aðsóknum af völdum þessarar veru. Í upphafi sá hún mjög kölskalegt andlit og um svipað leyti átti hún mjög erfitt með að sofna á kvöldin. Síðan ágerðist þetta og varð sterkara og sterkara."

,,Við fórum ekki að hafa áhyggjur af þessu fyrr en sumarið 1987. Þá vorum við með hópi af fólki í sundi í eyðifirði nokkrum er Reykjafjörður heitir. Okkur leið vel í bjartri sumarnóttinni. Ég tók þá eftir því að Júlía var í einhverri leiðslu. ,,Henni líður bara svona vel," hugsa ég og gef því ekki frekari gaum. Á leiðinni heim varð mér hins vegar ljóst að hún var ekki með sjálfri sér. Síðar, er við komum heim til gestgjafa okkar á Bíldudal, gerðust nokkuð ógnvekjandi fyrirbæri. Síðar áttuðum við okkur á því að þessar furður hófust alltaf um það leyti sem ég var að festa blund."

,,Þegar ég kynntist Júlíu konu minni sá þessi illvættur sér leik á borði og fór að ásækja hana. Kona mín reyndist vera næm á þessu sviði og varð fyrir aðsóknum af völdum þessarar veru."

Júlíu segist svo frá að hún hafi verið vakandi er hún skyndilega sá ógeðslega veru liggja og stara á sig þar sem maður hennar átti að vera.

,,Ég varð náttúrlega mjög hrædd, hljóðaði upp og vakti manninn minn. Þetta gerðist í tvígang og alltaf þegar hann virtist vera sofnaður. Það var eins og þessi djöfull næði ekki til mín nema þegar Þorsteinn væri sofandi."

,,Eftir þetta bar lítið á þessu, þar til við vorum alkomin á Bíldudal," segir Þorsteinn. ,,Þetta jókst þá stig of stigi. Kvöldið sem þessi fyrirbæri náðu hámarki leið Júlíu illa að ástæðulausu og undi hún sér hvergi, gat ekki sofnað, jafnvel þó hún væri úrvinda. En það var eins og við manninn mælt að um leið og ég sofnaði átti Júlía í harðvítugu stríði við þessa illu veru. Skyndilega verður draugurinn svo kraftmikill að hann hefur Júlíu á loft og ég fæ hana fljúgandi í fangið, beint ofan á mig. Hún fékk blóðnasir og djúpa rispu, sem blæddi úr, á milli augnanna."

Júlía segist fyrst hafa séð drauginn eins og venjulega er þetta gerðist.

,,Síðan fór hann að fá mig til þess að horfast í augu við sig, talaði blíðlega og lofaði jafnvel gulli og grænum skógum. Þorsteinn var búinn að segja mér að ég mætti alls ekki horfast í augu við hann því þá ætti hann auðveldara með að ná á mér tökum. Ég streittist náttúrlega á móti augnsambandi við ærsladrauginn en við það varð hann svo reiður að hann réðst á mig eftir að hafa sveiflað mér hátt yfir rúmið og kastaði mér síðan á manninn minn. Ég hef aldrei verið jafnóttaslegin eins og eftir þessa reynslu."

Draugurinn sem Þorsteinn Víkingur og Júlía glímdu við kallaði sig Jahve. Eftir því sem þau segja var hann ógeðslegur ásýndum og lét ekki af ofsóknum sínum fyrr en honum var stökkt í burt af hópi fólks sem stundaði rúnagaldur í Heiðmörk. Myndin er eftir Reinhold Richter.

Eftir þetta segir Þorsteinn Víkingur að honum hafi ekki litist á blikuna svo hann ákvað að gera eitthvað afgerandi í málinu.

,,Ég kynnti mér íslenska galdrastafi og fór að beita þeim með góðum árangri en þó ekki fullnægjandi. Framfarir urðu þegar ég sneið stjörnu í lín, fáði hana með fjórum galdrastöfum og teiknaði ýmis tákn til uppfyllingar. Júlía breiddi hana yfir sig og var þessi átthyrnda galdrastjarna hugsuð sem vernd gegn aðsókn úr höfuðáttunum fjórum."

,,Um síðustu páska tókum við þátt í rúnagaldri með hópi af fólki sem hefur lagt stund á norrænar eða germanskar galdraaðferðir. Það var alveg óvænt að við tókum þátt í athöfninni. Reyndar furðuleg tilviljun því við vissum ekkert af þessari iðkun og þekktum aðeins einn þátttakanda í kuflaklæddum hópnum. Ég held því fram að seiðurinn, sem var haldinn í Heiðmörk, hafi stökkt þessu illa afli til síns heima enda höfum við ekki orðið vör við neitt þess háttar síðan athöfnin fór fram. Mér leið vel eftir þessa athöfn og bjó að því í marga daga. Ég galaði þrjár rúnir en ÞURSINN, sem var síðasta rúnin sem við göluðum, var tilkomumestur."

,,Um síðustu páska tókum við þátt í rúnagaldri með hópi af fólki sem hefur lagt stund á fornnorrænar galdraaðferðir. Enginn í hópnum vissi af vandkvæðum okkar og baráttu minni við þennan djöful."

,,Mér fannst athöfnin mjög sérstök og gefandi lífsreynsla," segir Júlía. ,,Um tíma fannst mér líkt og himnarnir hefðu opnast. Ég heyrði kór óma og vissi að ég hafði náð sambandi við æðri verur. Ég held að ég hafði verið sú eina sem skynjaði einmitt þetta. Aðrir greindu frá annars konar upplifun og skynjun. Strákurinn, sem við könnuðumst við í hópnum, kvartaði að vísu undan því að rúnagaldurinn hefði verið fremur máttlaus miðað við það sem hann hafði áður reynt. Enginn í hópnum vissi af vandkvæðum okkar og baráttu minni við þennan ára eða djöful. Mér til mikils léttis hefur veran ekki birst síðan ég hlýddi á athöfnina og tók þátt í rúnagalinu."

,,Tvær konur sem tilheyrðu þessum félagsskap bentu mér á veika bletti sem þær skynjuðu á árunni minni. Ég vissi samstundis að þetta var rétt hjá þeim því ég þreyttist fyrst á þessum stöðum í líkamanum og einnig hafði veran sótt mest að mér á sömu blettum. Önnur þeirra gaf mér orku með handayfirlagningu á þessum stöðum og ég upplifði fljótlega meiri kraft og mun betri líðan. Sama kona sagðist mundu skapa innri hugsýn er hálshyggi ærslaandann með kristalsverði og ætti það að hjálpa til við að ganga of honum dauðum. Ég vona sannarlega að svo verði og er mjög bjartsýn því ekkert hef ég frekar haft af draugnum að segja."